Haftalık olarak kilo veriyorsunuz ve daha fazla egzersiz yapıyorsunuz. Ama gün içinde bir miktar atıştırmalık yediğiniz için kendinizi suçlu hissedip battı balık yan gider düşüncesiyle yemeye devam mı ediyorsunuz?

Peki, hayatımızın geri kalanında ne yapıyoruz?

Evi daha fazla dağıtmak yerine dağınık olan yeri topluyoruz. Kirli yemek tabaklarını temiz tabakların üzerine yerleştirerek onları da batırmak yerine yalnızca kirli olanları yıkıyoruz. Raftaki bütün kitapları devirmek yerine düşen kitapları yerlerine kaldırıyoruz. Ayakkabımızın bağcığı çözüldü diye diğer bağcığı çözmektense çözüleni bağlıyoruz.

Söz konusu yemek olunca neden battı balık yan gider diye düşünüyoruz?

Hepimizin belli bir yeme düzeni ve yeme alışkanlıkları var. Kendimizi bir çerçevede tutmaya çalıştıkça o çerçevenin dışına taşan her şey içimizi bir bir kemiriyor. Benim önerim olaylara biraz daha uzaktan bakabilmek. Aslında düzen orada duruyor, sadece çerçevenin keskin hatları bir miktar daha genişlemiş, sivri kenarlar yumuşamış ama yine de çerçeve hala oradadır. Bütün her şey bir anda dağılmış ve toparlanmayacak gibi zannettiğinde sadece tek bir yöne takılı kalıyor oluyoruz ve büyük resmi kaçırıyoruz. Battı balık yan gider diyerek yemeye devam etmek yerine, oyuna kaldığımız yerden devam edebiliriz.

Sonuçta nasıl olur da tek bir yemek bir bütünü batırabilir ki?

Yediğiniz atıştırmalık için “afiyet olsun” diyerek o anki miktarda bırakabiliriz. Bunu başardığımızda her seferinde başa dönmek yerine, kaldığımız yerden devam ederiz. Daha fazla dağıtmak yerine düzenimize geri dönebilmek için toparlanırız. Bunu yapmayı öyle ya da böyle öğrenebilmemiz gerekiyor. Yemekle olan ilişkimiz bir kereliğe mahsus bir denk geliş değil.  Nefes almak gibi hayat boyu devam eden bir süreç. O yüzden tekrarlamak istiyorum.

Bugün her ne olduysa oldu, bırak o yediğin o anda kalsın, hiçbir şey batmadı, hiçbir şeyi batırmadın, bir sonraki adımı nereye atacağın hala senin elinde!