Hazırsan söylüyorum, duygusal yeme bir problem değildir; duygulara sessiz bir tepkidir. Öfkelendiğinde sakinleşmek için çikolata yemek, bu bir duyguya verilen yanıttır. Çok güzel bir haber alıp "Bunu bir pastayla kutlayalım" demek, bu da duygusal bir yemedir. Canın kek isterken hurmanın içine fıstık ezmesi sürüp "Bak sağlıklı da yedim" diyerek kendini kandırmak, yine aynı şekilde duygusal yemedir. Günün stresini atmak için bir paket cips açıp televizyon karşısında yiyip sonra pişman olmak... Evet, bu da bir duygusal yemedir. Bir yiyeceği yasaklayıp "Ben bunu asla yemem" demek duygusal yemedir. Bir yiyeceği ödül haline getirip "Bunu hak ettim" demek duygusal yemedir. "Zaten düzenim bozuldu" deyip daha fazlasını yemeye izin vermek, bu da duygusal yemedir. Fark ettin mi? Bu örneklerin hiçbirinde "Gerçekten acıktım" yok. Ve mesele aslında ne çikolata, ne kek, ne de cips. Mesele, duyguyu başka bir yerden düzenlemeyi bilmemek.