O cips paketi açıldıysa bitirmeden duramam, tatlıları geri çevirmek çok zor, çikolatayı ise imkânsız… Kendime bunu itiraf etsem de rahatlayamıyorum, yemek için hep bir bahane arıyorum.

Reglim yaklaşıyor.

Bugün de hiç tatlı yemedim.

Kahvede sade gitmez şimdi.

Şekerim düştü galiba.

Gibi gibi yüzlerce örnek türetebilirim, hepsi de çikolata yiyebilme fikrine beni ikna ediyor.

Çılgınca yeme arzusu; yeme dürtümüzü bastırmaya, yasaklama ve kısıtlamaya çalıştığımız tüm eylemlerin sonunda başımıza geliyor. Nasıl mı? Birlikte bir deney yapalım…

Şimdi nefesinizi tutabildiğiniz kadar uzun tutmanızı istiyorum. Olabildiğince uzun süre dayanın. Ve son noktaya geldiğinizde aldığınız ilk nefese dikkat edin! İşte bu ilk nefes bizim çikolataya saldırma anımız…

Bir yiyeceği yememek için kendimize baskı kurdukça o yiyeceğe olan yeme açlığımızı iliklerimize kadar hissediyoruz. Uzak durmaya çalışsak da yememek için kendimizi zorlasak da karşı koymak imkânsız ölçüsüzce yeme arzusuyla saldırıyoruz ve bir döngüye giriyoruz. Diyette çikolata yenmez inanışı bir kısıtlamadır. Hayatımda şekere yer yok demek de yine bir yasaklamadır. Doğal beslenmeye özen gösteren biriysek de yine çikolatadan uzak durmalıyım, yememeliyim düşüncesini güçlendirir. Tüm bunlar bir kıtlık bilinci doğurur.

Çözüm, güçlü bir yeme dürtüsü çektiğimiz çikolata veya onun gibi hissettiren diğer tüm yiyeceklerle barışmak.

Barışmak korkutucu gelebilir. Rahatça yiyebilmek ürkütücüdür. Ama yeterince tekrarladığınızda çikolatanın büyüsü kırılır ve gözünüzde sıradanlaşır. Benim danışanlarıma önerim madem böyle bir korku duyuyorlar bu süreci benimle birlikte deneyimleyebilmeleri ve korkularını bir kenara bırakıp aşabilmeleri..

İkindi saatinde içtikleri kahvenin yanına eğer isterlerse bir parça çikolata alabileceklerini ve bunu her gün yiyebilme özgürlükleri olduğunu söylüyorum. İlk başta çikolata yemeyi durduramam kendimi tutamam korkusu varken, sonraları biraz çikolata yemek, kahve saatini keyifli bir hale getirdi düşüncesine bırakırken, yeterince tekrarladıktan sonra bazı günler kahvenin çoktan bitmiş olduğunu ve çikolatanın öylece tabağın kenarında kaldığını fark ediyorlar.

Böyle anlatınca biraz basitmiş gibi geliyor olabilir ya da yine de mümkün değilmiş gibi. Bu tekniği denemeye gönüllü olduğunuzda sizi de aynı noktaya doğru ilerletecektir. Süreç zaman alabilir. Çünkü adım adım yiyeceklere bakış açımız değişiyor. Bir şeyi yiyip yememe kararı artık sizin elinizdedir. Tercih edebilir veya etmeyebilirsiniz. Yediğiniz için pişmanlık duymazken, yiyememenin hüznünü de taşımazsınız. Artık seçim yapabilme özgürlüğü elinizdedir.

Zaman zaman eski korkular tekrar gün yüzüne çıkabilir, başa mı dönüyorum endişesine kapılmanızı hiç istemem, bilmenizi isterim ki bu yol düz bir çizgi değildir. Oldukça inişli ve çıkışlıdır. Yeterince denediğinizde varacağınız yer ise; hayat boyu diyet yapmaktan, sürekli neyi, ne kadar, nasıl yiyeceğinizi hesaplamaktan ve yiyeceklerden korkmaktan daha iyidir. Ve bu ferahlığa erişmek için denemeye değerdir!